Her geçen gün sonunda aynı gerçekle karşılaşıyorum. İnanmak istemiyorum; yeni güne pembelikler serpiştiriyorum uyanır uyanmaz, dudaklarımın kenarlarını geriye doğru itiyorum, belli belirsiz bir gamze oluşuyor sol yanağımda; ama beğenmiyorum. Sakil duruyor, eksik bir şey var. Belki burnum biraz daha küçük olsa… Çok karakteristik dedikleri o küçük çıkıntı olmasa üstünde… Fazla kusursuz olur, gitmez bana.

Gözlerimde sorun sanırım, bakıyorum ama bakmıyorum gibi. Mat, anlamsız ve bir ölünün göz kapağının altındaki göz kadar cansız. Altları da kırışık zaten. Saçlarımda da beyaz teller oluştu yer yer; ama umursamıyorum, çekiliyorum aynanın karşısından.

Pembelikler yetmemiş olacak ki, zerre kadar istek hissetmiyorum içimde yaşamak için bugün. Ağıt tınısında sesler çalınıyor kulağıma; hoparlörden mi geliyor, içimden mi kestiremiyorum. Ritme uygun süzülüşünü izliyorum bembeyaz bir güvercinin karşımda. Nispet yapar gibi bir edası var. Çok özeniyorum. Aramızda sadece ince bir cam var oysa…

Maske takmayı bıraktım insanlara karşı artık. Yoruldum çok, olmadığım şekillere bürünmekten. Ani değişikliklerim korkutuyor bir çoğunu, görüyorum; ama aslım bu benim, nadiren karşılaştıkları.

Kızıyorlar çok ama önemsemiyorum kimsenin beni hayatından çıkarmasını; çünkü BEN yalnızım; kimse etken deÄŸil hayatımda; çünkü BEN yalnızım, yalnız, yalnız, yapayalnız… Åžu beyaz güvercin gibiyim kanadım olmasa da, uçamasam da, kuÅŸ beynimle farkındayım, sürüyle beraber hareket ediyorum genellikle ama yalnızım ve pembe deÄŸil gökyüzü… HerÅŸey Siyah..!

for ” ayhanweb “